നുറുങ്ങുകള്‍

ഗാര്‍ഹികം

മണിയടിയും, വാതില്‍ക്കല്‍ തട്ടും മുട്ടും തുടര്‍ച്ചയായി കേട്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ വാതില്‍ തുറന്നു. ഇരു കയ്യിലും ഓരോ പൊതിയുമായി, തെളിഞ്ഞ നിലാവുപ്പോലെ ചിരിച്ചു നില്ക്കുന്ന ഗൃഹനാഥന്‍.

അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ അമ്പരപ്പിന്റെ ആഴമറിഞ്ഞ് അയാള്‍ വാചാലനായി:
'ഉപ്പ് കഴിഞ്ഞെന്നും പറഞ്ഞ് നിന്റെ മെസ്സേജ്ജുണ്ടായിരുന്നല്ലൊ'

അവളുടെ വിശദീകരണം ഒട്ടും വൈകിയില്ല്യ:
'ഉവ്വൊ? അത് രണ്ടാഴ്ച മുമ്പായിരുന്നു.'


കാലവും കോലവും

ആര്‍ക്കും ഒരു ഉപദ്രവവും ഇല്ലാതെ, ഇടയ്ക്കിടെ പിറുപ്പിറുത്തു നടന്നിരുന്ന അയാളോട് നാട്ടില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും സഹതാപമായിരുന്നു.

ഇടത്തേ ചെവിയില്‍ 'ബ്ലൂ ടൂത്ത്' കൂടു കൂട്ടിയശേഷം, പതിവു പോലെ പിറുപ്പിറുത്തു നടന്നിരുന്ന അയാളെ നഗരത്തില്‍ എല്ലാവരും അവഗണിയ്ക്കുകയായിരുന്നു.


സദ്യ

തൂശനിലയില്‍ വെള്ളം തളിച്ച്, തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കി, വിഭവസമൃദ്ധമായ സദ്യയും പ്രതീക്ഷിച്ച്, അയാള്‍ കുറച്ചധികം നേരം കാത്തിരുന്ന് കുഴഞ്ഞപ്പോള്‍ അടുക്കളയില്‍ നിന്നും കളമൊഴിയുടെ കിളിമൊഴി:

"മറന്നു അല്ലെ? ഇന്നു തുടങ്ങി ഒരു നേരം 'പച്ചില സാലഡ്' മാത്രമേ കഴിയ്ക്കു എന്നല്ലെ തീരുമാനം!".

ഇരട്ടവാലന്‍

വീട് വൃത്തിയാക്കിയപ്പോളാണ് മഹാഭാരതം ഗ്രന്ഥം അയാളുടെ കണ്ണില്‍പ്പെട്ടത്. കുറച്ചു കാലം മുമ്പ് വായനശാലയില്‍ നിന്നും കൊണ്ടു്വന്നതായിരുന്നു. തിരികെ കൊടുക്കാന്‍ മറന്നുപോയി. പുസ്തകത്തിലെ പൊടി തട്ടിക്കളഞ്ഞ്, പിഴയടയ്ക്കാന്‍ തയ്യാറായി, ഒരു കുട ചൂടി, ആ മഴയത്തും തിടുക്കത്തില്‍ അയാള്‍ വായനശാലയിലെത്തി. കുടയിലേയും, താടിയിലേയും മഴവെള്ളം കുടഞ്ഞ് കളഞ്ഞു.

പുസ്തകം തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോള്‍ ഗ്രന്ഥശാലാധികാരിയുടെ സഹായി അമ്പരന്നു. കറേയേറെ തുളകള്‍. വശങ്ങളിലേയ്ക്കും, ആഴങ്ങളിലേയ്ക്കും പടര്‍ന്നു കയറിയിരിയ്ക്കുന്നു. ഉദ്വേഗത്തോടെ ഏടുകള്‍ ഓരോന്നായി സഹായി മറിച്ചുനോക്കി. പലയിടത്തും വാക്കുകളും വാചകങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുന്നു.

സഹായി അയാളോടു പറഞ്ഞു:
"ഏകലവ്യന്റെ പെരുവിരല്‍ കാണാനില്ലല്ലൊ."
അയാള്‍ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.

"ചൂതില്‍ പാണ്ഡവര്‍ പണയം വെച്ച പലതും കാണാനില്ല."
അയാള്‍ മൗനം പാലിച്ചു.

"പാഞ്ചാലിയുടെ ചേലയുടെ പകുതിയോളം കാണാനില്ല."
അയാള്‍ നിശബ്ദത കൈവെടിഞ്ഞില്ല.

"കര്‍ണ്ണന്റെ കവചകുണ്ഡലങ്ങളും കാണാനില്ല."
തലകുമ്പിട്ട്, ചിന്തയുടെ ലോകത്തായിരുന്നു അയാള്‍.

ഇത്രയും നേരം ഇതെല്ലാം കേട്ട്, ഏമാന്‍ വായിച്ചു തീര്‍ത്ത പുസ്തകം തിരികെ കൊടുക്കാന്‍ വരിയില്‍ കാത്തുനിന്നിരുന്ന ഒരു കാക്കിധാരിയ്ക്ക് ക്ഷമകെട്ടു. മുന്നോട്ടുവന്ന്, വിരല്‍ ഞൊടിച്ചുക്കൊണ്ട്, സഹായിയോട് പറഞ്ഞു:
"ഇതിലും വലിയ കേസ്സുകള്‍ക്ക് ഞാന്‍ തുമ്പുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇവനേകൊണ്ട് ഇതിനെല്ലാം ഞാന്‍ തത്ത പറയുന്നപ്പോലെ മറുപടി പറയിപ്പിയ്ക്കാം."

പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് താടിക്കാരന്റെ കഴുത്തില്‍ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് നിലത്തു നിന്നും ഉയര്‍ത്തി അലറി:
"ആഹാ... ദേഹോപദ്രവം, മോഷണം, സ്ത്രീപീഢനം... എല്ലാ വകുപ്പുമുണ്ടല്ലൊ. നിന്റെ ശരീരം കണ്ടാ അങ്ങിനെ തോന്നില്ലല്ലൊ, പക്ഷെ ഈ കള്ളത്താടി കണ്ടാലറിയാം. എവിടെയാടാ ഇതൊക്കെ?"

അപ്രതീക്ഷിതമായ അനുഭവമായതുകൊണ്ടും, കഴുത്തിലാണ് പിടുത്തമെന്നതുകൊണ്ടും അയാള്‍ തിടുക്കത്തില്‍, തത്തയുടെ ശബ്ദത്തില്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു:
"പെരുവിരല്‍ ദ്രോണാചാര്യരുടെ 'ഷോകേസി'ലുണ്ടാവും. പാണ്ഡവര്‍ പണയം വെച്ചതെല്ലാം എവിടെയാണെന്ന് ശകുനിയ്ക്കറിയാം. പിന്നെ പാഞ്ചാലിയുടെ ചേല; ഞാന്‍ അത്തരക്കാരനല്ല സാര്‍! അത് ദുശ്ശാസനനോട് ചോദിയ്ക്കണം. കവചകുണ്ഡലങ്ങള്‍ ആ പാവം ബ്രാമണ ഇന്ദ്രന്റെ ആഭരണപ്പെട്ടിയിലുണ്ടാവും, ഇല്ലെങ്കില്‍ ഏതെങ്കിലും ആക്രികടയിലുണ്ടാവും. എന്നെ നിലത്തുനിറുത്തൂ പ്ലീസ്സ്..."

അയാളെ നിലത്ത് കുത്തിനിറുത്തിയതിനു ശേഷം കാക്കിധാരി അയാളോട് പറഞ്ഞു:
"ചോദിയ്ക്കേണ്ട രീതിയില്‍ ചോദിച്ചാലേ നീയൊക്കെ സത്യം പറയൂ അല്ലെ? കുറേക്കാലമായി ഞാന്‍ ഒരു താടിക്കാരനെ അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്നു."

പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് സഹായിയോട് പറഞ്ഞു:
"വേറെ എന്തെങ്കിലും അറിയാനുണ്ടോ?"

ധര്‍മ്മസങ്കടത്തിലായ സഹായി പരിഭ്രമത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു:
"ഇയാള്‍ നിരപരാധിയാണ് സാര്‍. ഇത് ഇരട്ടവാലന്റെ പണിയാണ്. അവന്‍ പത്മവ്യൂഹത്തിലേയ്ക്ക് തുളച്ചു കയറി അഭിമന്യുവിന്റെ അടുത്തെത്തിയത് ഞാന്‍ കണ്ടുപിടിച്ചു."

തന്റെ കാര്യക്ഷമതയെ സംശയിച്ചത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല എന്നുള്ളത് ആ നിയമപാലകന്റെ വാക്കുകളില്‍ വ്യക്തമായിരുന്നു:
"കുറ്റക്കാരന്‍ ആരാണെന്ന് ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചോളാം. നിങ്ങള്‍ക്ക് വേറെ എന്തെങ്കിലും അറിയാനുണ്ടോ?"

മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ സഹായി പറഞ്ഞു:
"സൂര്യനെ കാണാനില്ല."

ജനലിലൂടെ പുറത്തുനോക്കി, അന്വേഷിച്ചത് കാണാഞ്ഞ്, 'ഇതു പോലും ഇവന്‍ അടിച്ചു മാറ്റിയോ?' എന്ന ചോദ്യഭാവത്തില്‍ കാക്കിധാരി താടിക്കാരന്റെ മുഖത്തുനോക്കി.

"അത് കൃഷ്ണന്റെ വേലയാണ് സാര്‍. ജയദ്രഥനെ കിട്ടാന്‍." താടിക്കാരന്‍ കൂടുതല്‍ വിനയവാനായി.

"കൗരവരെ ആരെയും കാണാനില്ല." സഹായി വീണ്ടുമൊരു സത്യം പറഞ്ഞു.

ഒരു 'സീരിയല്‍ കില്ലറെ' നോക്കുന്നപ്പോലെയുള്ള കാക്കിയുടെ നോട്ടം കണ്ട് നടുങ്ങി, താടിക്കാരന്‍ പറഞ്ഞു:
"ഒരു ഈച്ചയെപ്പോലും ഇതുവരെ ഞാന്‍ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടില്ല സാര്‍! ഇതിനു പിന്നില്‍ പാണ്ഡവരാണ്."

"അര്‍ജ്ജുനന്റെ ആവനാഴിയില്‍ ഒന്നും കാണാനില്ല."
ഇതുമാത്രം പറയാതിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് തോന്നിയ സഹായി പറഞ്ഞു.

'ആവനാഴി മാത്രം എന്തിന് ബാക്കിവെച്ചു?' എന്നൊരു ചോദ്യം താടിക്കാരന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കെറിഞ്ഞ് കാക്കിധാരി കൂടുതല്‍ അക്ഷമനായി.

"അസ്ത്രങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കാം, അല്ലെങ്കില്‍ കാലാവധി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചിരിയ്ക്കാം. പിന്നെ ആ ആവനാഴി; അത് ദേഹത്ത് ഒട്ടിക്കിടന്ന് ഒരു ശീലമായിക്കാണും. എനിയ്ക്ക് ഇതൊന്നും വേണ്ടേ വേണ്ട. എന്റെ ആയുധം ഇതാണ്" കീശയില്‍ നിന്നും ഒരു കറുത്ത പേനയെടുത്ത് ഉയര്‍ത്തി അയാള്‍ പറഞ്ഞു.

ഒരു വിപ്ലവകാരിയെ നോക്കുന്നപ്പോലെ കാക്കിധാരി താടിക്കാരനെ വീക്ഷിച്ചു. പിന്നെ ഒരു കൈബോംബിന്റെ കയ്യകലത്തിനപ്പുറം നീങ്ങിനിന്നു.

"ഈ ഇരട്ടവാലനെ ഇനി എന്തു ചെയ്യും?" സഹായി ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു.

"ആ ധൃതരാഷ്ടര്‍ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചാല്‍ തീരാവുന്ന പ്രശ്നമേയുള്ളു." താടിക്കാരന്‍ ഒരു എളിയ പരിഹാരം നിര്‍ദേശിച്ചു.

"പക്ഷെ ഇരട്ടവാലന്‍ കുറച്ചു മുമ്പ് ഇതില്‍ നിന്നും ചാടിപ്പോയില്ലെ." സഹായി തന്റെ നിസ്സഹായത പ്രകടിപ്പിച്ചു.

"എവിടേയ്ക്ക്?" കാക്കിധാരിയ്ക്ക് തിടുക്കമായി.

"ഇവിടെ തൊട്ടടുത്തുള്ള 'പരിണാമ സിദ്ധാന്ത'ത്തിലേയ്ക്ക്. ഇനിയെന്താകുമൊ?" സഹായി ആകുലച്ചിത്തനായി.

താടി തടവി, മന്ദഹസ്സിച്ച് താടിക്കാരന്‍ പ്രവചിച്ചു:
"ഇരുകാലന്‍!"

സംസ്ഥാന സമ്മേളനം.

രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളുടെ സംസ്ഥാന സമ്മേളനങ്ങള്‍ കേരളത്തില്‍ പലപ്പോഴും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും ശിവരാമനേയോ തിരിച്ചോ സ്വാധീനിച്ചിട്ടില്ല. വെളുത്ത നിറത്തിനോട് ഒഴികെ വേറെ ഒരു നിറത്തിനോടും പ്രത്യേക മമതയില്ലാത്തതു കൊണ്ടും മമ്മദിന്റെ ചായക്കടയില്‍ രണ്ടു നേരവും അളവു തെറ്റാതെ പാലു കൊടുക്കാന്‍ സഹായിയ്ക്കുന്ന സിന്ധിപശുവില്‍ മാത്രം വിശ്വസിയ്ക്കുന്നതു കൊണ്ടും ശിവരാമന്‍ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ഒരു ചേരിചേരാ നയമായിരുന്നു പുലര്‍ത്തിയിരുന്നത്.

പാലിലെ വെള്ളത്തിന്റെ അളവു കൂടുന്നത് തോരാത്ത മഴയില്‍ പശു കുടയില്ലാതെ നിന്നതു കൊണ്ടല്ലെന്നും പച്ചപുല്ല് കൂടുതല്‍ തിന്നുന്നതു കൊണ്ടാണെന്നും ഒരു നാള്‍ ശിവരാമന്‍ മമ്മദിനോട് വിശദീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഗംഗാധരേട്ടന്‍ പതിവുപോലെ ഒരു കാലിചായ കഴിച്ചത് പറ്റില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ മമ്മദിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത്. പറ്റില്‍ ചേര്‍ക്കലും പറ്റിയ്ക്കലും തമ്മില്‍ കാര്യമായ വ്യത്യാസമില്ലെന്നറിയാവുന്ന മമ്മദ് ഒന്ന് മൂളി.

സമ്മേളനങ്ങള്‍ക്ക് ചൊടിയും ചുണയുമുള്ള പ്രവര്‍ത്തകരെ പലയിടത്തു നിന്നും സംഘടിപ്പിയ്ക്കുകയും കൊടിയുടെ നിറവും മുദ്രാവാക്യങ്ങളും പഠിപ്പിച്ച് പ്രബുദ്ധരാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആള്‍പിടിയന്‍ ഗംഗാധരേട്ടന്‍ ശിവരാമനെ കണ്ട് അടുത്ത സമ്മേളനങ്ങളനത്തിനുള്ള ലിസ്റ്റിന്റെ നീളവും വീതിയും കൂട്ടി. സംഘടിച്ച്, സംഘടിച്ച് ശക്തരാകേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെ കുറിച്ചും, കിട്ടാനുള്ള പുതിയ ലോകത്തെ കുറിച്ചും, നല്ല നാളെയെ കുറിച്ചും, സംഘാംഗങ്ങളുടെ 'ടീം സ്പിരിറ്റിനെ' കുറിച്ചും, ഇതിനെല്ലാം ശക്തിയേകുന്ന 'സ്പിരിറ്റിനെ' കുറിച്ചും വാ തോരാതെ പ്രസംഗിച്ച് ശിവരാമനെ മയക്കിയെടുത്തു ഗംഗാധരേട്ടന്‍.

നല്ല മയക്കം കിട്ടാന്‍ എന്നും സന്ധ്യയ്ക്ക് അകത്താക്കിയിരുന്ന ആനമയക്കിയെ നിര്‍ലോഭം നല്കാമെന്നുള്ള വാഗ്ദാനമാണ് വാസ്തവത്തില്‍ ശിവരാമനെ മയക്കിയത്; കൂടാതെ ജന്മനാടിന്റെ 'ഠ' വട്ടത്തില്‍ നിന്നും അധികം പുറത്തു പോകാത്ത ശിവരാമന് കോഴിക്കോട് നഗരം ചിലവൊന്നുമില്ലാതെ കണ്‍ കുളിര്‍ക്കെ കാണാനുള്ള സുവര്‍ണ്ണാവസരവും. അളവു തെറ്റാതെ ചായക്കടയില്‍ എന്നും പാലെത്തിയ്ക്കുന്ന തന്റെ വിദ്യ അതുപോലെ അനുകരിയ്ക്കുന്ന ഗംഗാധരേട്ടനെ ശിവരാമന്‍ സഹോദരനായി കണ്ടു.

ഒരു വഴിയ്ക്ക് പോകുന്നതല്ലെ എന്ന് കരുതി അത്യാവശ്യം കുറച്ച് പണം ശിവരാമന്‍ കരുതിയിരുന്നു. പതിവു യാത്രക്കാരെ പെരുവഴിയിലാക്കി 'വെള്ളികുളങ്ങര ടു ഇരിങ്ങാലകുട ടു വെള്ളികുളങ്ങര' ശകടം അന്ന് കോഴിക്കോട്ടേയ്ക്ക് കുതിയ്ക്കാന്‍ കിതച്ചു നിന്നു.

"ഇതാര് ശിവരാമനോ?"
"പശൂന് സുഖം തന്ന്യല്ലേ?"
തുടങ്ങി പലരുടേയും കുശലാന്വേഷണങ്ങളെ പരിപൂര്‍ണ്ണമായും അവഗണിച്ച് ശിവരാമന്‍ ഒരു 'വിന്റോ സീറ്റ്' കരസ്ഥമാക്കി. തമിഴ് നാട്ടില്‍ നിന്നും കശാപ്പു ചെയ്യാന്‍ കൊണ്ടുവന്നിരുന്ന എല്ലുന്തിയ കന്നുകാലി കൂട്ടത്തെ മറികടന്ന് ബസ്സ് ചീറിപാഞ്ഞപ്പോള്‍ 'ലക്ഷം ലക്ഷം പിന്നാലെ. എണ്ണണമെങ്കില്‍ എണ്ണീക്കോ. നാളെ കള്ളം പറയരുത്" തുടങ്ങിയ മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍ ഉരുവിട്ടു പഠിയ്ക്കുകയായിരുന്നു ശിവരാമന്‍.

മനുഷ്യകടലായി മാറിയ കോഴിക്കോട് നഗരത്തിലേയ്ക്ക് ശിവരാമന്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നു. കൊടികളും ബാനറുകളുമായി കോഴിക്കോടെ തെരുവീഥികളിലൂടെ ചിട്ടയായി ഒഴുകിനീങ്ങിയ മാര്‍ച്ച്, കുറച്ച് മുമ്പ് ഒരു ശുനകന്‍ അതിര്‍ത്തിയാക്കിയ ഒരു മൈല്‍കുറ്റി പൂര്‍ണ്ണമായും കടന്നു പോകാന്‍ ഏറെ സമയമെടുത്തു.

പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന സല്കാരമല്ല കിട്ടിയത് എന്നുള്ളതും അതില്‍ അസംതൃപ്തനായിരുന്നു എന്നുള്ളതും ശിവരാമന്റെ തീവൃത കുറഞ്ഞ മുദ്രാവാക്യം വിളികളില്‍ നിന്നും വ്യക്തമായിരുന്നു. ചുണ്ടു നനയ്ക്കാന്‍ മാത്രം കിട്ടിയ ഇന്ധനത്തിന്റെ പുറത്ത് ഇത്രയും ദൂരം പൊരിവെയിലത്ത് നടക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് ശിവരാമന്‍ തീരുമാനിച്ചു. റോഡിന് ഇരു വശത്തുമുള്ള കാണികളുടെ തിരക്ക് കൂടിവന്നപ്പോള്‍ ഏതോ ഒരു നിമിഷാര്‍ദ്ധത്തില്‍ ശിവരാമന്‍ അവരില്‍ ഒരാളായി മാറി.

കടപ്പുറവും നഗരവും ചുറ്റിക്കറങ്ങി ക്ഷീണിച്ചപ്പോള്‍ ക്ഷീണം തീര്‍ക്കാന്‍ ചിലവു കുറഞ്ഞ ഇടം തേടിയ ശിവരാമന് ഒരു വീണ്ടുവിചാരമുണ്ടായി. ഒറ്റതടിയായി ജീവിയ്ക്കുന്ന താന്‍ ആര്‍ക്കു വേണ്ടി എന്തിനു വേണ്ടി സമ്പാദിയ്ക്കുന്നതെന്ന് ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം അടുത്ത് കണ്ട ചില്ലു കൂടാരത്തിലേയ്ക്ക് കയറി. കേട്ടുപരിചയമുള്ള 'ബ്രാന്‍ഡുക'ളെല്ലാം തിരക്കി ഒടുവില്‍ 'വെയിറ്റര്‍' നിര്‍ദേശിച്ച ഒരു വിദ്ദേശിയോടൊപ്പം 'സ്മോളില്‍' നിന്നും 'ലാര്‍ജി'ലേയ്ക്ക് മാര്‍ച്ചു ചെയ്തു. ബില്ല് കണ്ട് ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിലും ശിവരാമന്‍ സംയമനം പാലിയ്ക്കുകയും, എന്നുമില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് സമാധാനിയ്ക്കുകയും, പെരുംജീരകത്തിനു മുകളില്‍, ബില്ലിനടിയില്‍ പല ദിവസ്സങ്ങളിലേയും സമ്പാദ്യം ഒതുക്കി വെയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.

തൊട്ടപ്പുറത്തെ വട്ടമേശയില്‍ പണ്ടകശാലയെ കുറിച്ചും ക്രയവിക്രയങ്ങളെ കുറിച്ചും വാസ്കോഡിഗാമയും സാമൂതിരിയും തമ്മില്‍ 'ചിയേര്‍സ്'ല്‍ തുടങ്ങിയ സംവേദനം സംവാദത്തിലേയ്ക്കും, സംഘര്‍ഷത്തിലയ്ക്കും, സംഹാരത്തിലേയ്ക്കും തെന്നി നീങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരു ഒത്തു തീര്‍പ്പിന് ശ്രമിച്ച ശിവരാമന്‍ താന്‍ ഒരിയ്ക്കലും കുഞ്ഞാലിമരയ്ക്കാരാകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. തന്റെ മധ്യസ്ഥതയില്‍ അവിടെ വീണ്ടും 'ചിയേര്‍സ്' വിരിഞ്ഞതു മാത്രമെ ശിവരാമന് ഓര്‍മ്മയുള്ളു. ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോള്‍ പണമടങ്ങിയ തന്റെ കറുത്ത കൊച്ചു ബാഗും കൊണ്ട് അവര്‍ മുങ്ങിയെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയതും ശിവരാമന്റെ ബോധം വീണ്ടും മങ്ങി.

'വെയിറ്റര്‍' വന്ന് വിളിച്ചപ്പോള്‍ ശിവരാമന്റെ തലയ്ക്ക് നല്ല 'വെയിറ്റായിരുന്നു'. എത്രയും പെട്ടെന്ന് വീട്ടിലെത്തിയാല്‍ മതി എന്നുള്ള ചിന്തയാല്‍ പരിഭവവും പരാതിയും മാനേജര്‍ക്ക് കൈമാറി ശിവരാമന്‍ പടികളിറങ്ങി. മുണ്ടിന്റെ മടിക്കുത്തില്‍ ബീഡി പൊതിയ്ക്കൊപ്പം ചുരുട്ടി വെച്ചിരുന്ന അല്പം പണം അവിടെയുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തുമ്പോഴാണ് ബസ്സ് സ്റ്റാന്‍ഡിലേയ്ക്കുള്ള വഴി ചോദിയ്ക്കാന്‍ മറന്ന കാര്യം ഓര്‍ത്തത്.

വഴി നീളെ 'നാളെ... നാളെ...' വിളികളോടെ ഭാഗ്യം വിറ്റിരുന്ന ലോട്ടറിക്കാരന്‍ പയ്യന്‍ സ്റ്റാന്‍ഡിലേയ്ക്കുള്ള വഴി പറഞ്ഞു തന്നതിനുള്ള വിലയായി ശിവരാമനെകൊണ്ട് ഒരു ടിക്കറ്റെടുപ്പിച്ചു. ലോട്ടറി ടിക്കറ്റിലേയ്ക്ക് നോക്കി നെടുവീര്‍പ്പിട്ട് മടക്കി ഷര്‍ട്ടിന്റെ കൈ തെറുത്തുകയറ്റി അതില്‍ സുരക്ഷിതമാക്കിയപ്പോഴേയ്ക്കും 'അമ്മാ വല്ലതും തരണേ...' വിളികളും, വൈകാതെ 'അപ്പാ വല്ലതും തരണേ...' വിളികളും ശിവരാമനെ വഴിയില്‍ തടഞ്ഞു നിറുത്തിയത് ചില്ലറയാല്‍ പരിഹരിയ്ക്കപ്പെട്ടു.

അകലെ നിന്നും പാഞ്ഞുവന്നിരുന്ന ബസ്സിന്റെ നെറ്റിയില്‍ ഒട്ടിച്ചു വച്ചിരിയ്ക്കുന്നത് സ്വന്തം നാടിന്റെ പേരാണെന്നും, വേഗത കുറയുന്ന ബസ്സ് ആര്‍ക്കോ ഇറങ്ങാനായി നിറുത്തുകയാണെന്നും ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ അറിഞ്ഞ ശിവരാമന്‍ സര്‍വ്വ ശക്തിയും സംഭരിച്ച് പാഞ്ഞെത്തി. തിടുക്കത്തില്‍ ഇറങ്ങാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്ന രണ്ടു യാത്രക്കാരുടെ നടുവിലൂടെ അതിലും തിടുക്കത്തില്‍ അകത്ത് കയറാന്‍ ശ്രമിച്ച തന്നെ അവര്‍ ഇക്കിളിയാക്കിയത് എന്തിനാണെന്ന് ചിന്തിയ്ക്കാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥയില്‍ ആയിരുന്നില്ല ശിവരാമന്‍. മടിക്കുത്ത് കാലിയായത് അറിയാതെ അടുത്തു കണ്ട സീറ്റില്‍ ശിവരാമന്‍ മയങ്ങിവീണു.

'വടകര' ഫാസ്റ്റ് പാസ്സഞ്ചര്‍ വടക്കോട്ട് കുറേ ദൂരം പോയപ്പോള്‍ ബസ്സിന്റെ അങ്ങേ തലയ്ക്കലുണ്ടായിരുന്ന ടിക്കറ്റ് ചെക്കര്‍, വിവരപ്പട്ടികയുമായുള്ള ഗുസ്തി മതിയാക്കുകയും കണ്ടക്റ്ററുടെ മുഖത്തെ സ്വസ്തി കാണുന്നതിനും മുമ്പേ 'വികലാംഗര്‍ക്കു മാത്രം' മാറ്റിവെച്ചിരിയ്ക്കുന്ന സീറ്റിനെ സമീപിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. സുഖനിദ്രയിലായിരുന്ന ശിവരാമനെ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം തോളില്‍ തോണ്ടിയുണര്‍ത്തി. മുദ്രാവാക്യം വിളിയ്ക്കാന്‍ ഉയര്‍ത്തിയ ശിവരാമന്റെ കൈ, ചെക്കറുടെ 'ടിക്കറ്റ് ' എന്ന ശബ്ദത്താല്‍ നിയന്ത്രിയ്ക്കപ്പെട്ട് പോക്കറ്റിലേയ്ക്കും തുടര്‍ന്ന് മടിക്കുത്തിലേയ്ക്കും പിന്നെ ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഷര്‍ട്ടിന്റെ കൈ മടക്കിലേയ്ക്കും നീങ്ങി. കേരള സംസ്ഥാന ഭാഗ്യക്കുറിയുടെ പുതുപുത്തന്‍ വാഗ്ദാനമെടുത്ത് നിഷ്കളങ്കനായി ചെക്കര്‍ക്ക് നേരെ നീട്ടി ശിവരാമന്‍ മൊഴിഞ്ഞു:

'ഒഴു കൊഴകഴ'.

സ്മൈല്‍ പ്ലീസ്...

ജീവിതത്തിലെ അസുലഭ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളെ ആവശ്യാനുസരണം ഒപ്പിയെടുക്കുകയും, ഒപ്പിയെടുത്തതെല്ലാം കഴുകി, ഉണക്കിയെടുത്ത് സുലഭമായി പകര്‍ത്തികൊടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന 'ദൃശ്യ സ്റ്റുഡിയോ', 'ദൃശ്യ വീഡിയോ'യിലേയ്ക്ക് കാലക്രമേണ വളര്‍ന്നപ്പോള്‍, ആ വളര്‍ച്ചയില്‍ പങ്കുചേരാന്‍ എത്തിയതാണ് രാജു. ദീര്‍ഘകാലമായി 'ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍' ആയിരുന്ന നാരായണന്‍ സ്ഥാനക്കയറ്റം കിട്ടി 'വീഡിയോഗ്രാഫര്‍' ആയപ്പോള്‍ നിശ്ചലമായി കിടന്നിരുന്ന ആ ഒഴിവിലേയ്ക്ക് ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ കയറിവന്ന നിശ്ചല ഛായാഗ്രാഹിയായിരുന്നു രാജു. ഒന്നോ രണ്ടോ സിനിമകള്‍ക്ക് 'സ്റ്റില്‍സ്' എടുത്തിട്ടുണ്ടെന്നുള്ള അവകാശവാദത്തിന്റേയും, ചില താരങ്ങളുടെ ഫോട്ടോകളുടേയും പിന്‍ബലത്തിലാണ് രാജു ആ ഒഴിവു നികത്തിയത്.

'ദൃശ്യ'യില്‍ എത്തിയതിനു ശേഷം ചിലപ്പോഴൊക്കെ ദൃശ്യമായവയെ അദൃശ്യമാക്കുകയും, അദൃശ്യമായവയെ ദൃശ്യമാക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അപ്പോഴെല്ലാം ഉപഭോക്താക്കളോട് യുക്തിയോടെ അത് വിശദീകരിച്ച്, അനുനയിപ്പിച്ച്, അവരുടെ സമചിത്തത കൈവിടാതെ തിരികെ അയയ്ക്കാന്‍ രാജുവിന് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പടം പിടുത്തത്തിനിടയില്‍ സിനിമാ ലോകത്തെപ്പറ്റിയുള്ള രാജുവിന്റെ അതിശയോക്തി കലര്‍ന്ന പ്രഭാഷണത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതമായിരിയ്ക്കണം ചിലരുടെ ചിത്രങ്ങളിലെ പകുതി തുറന്ന വായയ്ക്ക് കാരണം. നായകന്റേയും നായികയുടേയും കണ്ണഞ്ചിയ്ക്കുന്ന താരപ്രഭയുടെ വര്‍ണ്ണന കേട്ട് കണ്ണു മഞ്ഞളിച്ചതായിരിയ്ക്കാം പലരുടേയും ചിത്രങ്ങളിലെ പകുതി അടഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ക്ക് കാരണവും!

ഒരിയ്ക്കല്‍ കാര്‍മേഘവര്‍ണ്ണന്‍ ബീരാന്‍കുട്ടി പാസ്പോര്‍ട്ട് ഫോട്ടോയ്ക്ക് എത്തിയപ്പോള്‍ സൗമ്യമായി പീഠത്തില്‍ പിടിച്ചിരുത്തി, കുടയ്ക്ക് പിന്നിലൊളിപ്പിച്ച ബള്‍ബിനാലും, 'കട്ട്', 'റീടേക്ക്', 'വണ്‍സ് മോര്‍', 'ഫൈനല്‍ ടേക്ക്', 'ഓക്കെ' തുടങ്ങിയ പദപ്രയോഗങ്ങളാലും ധാരാളമായി പ്രകാശിപ്പിച്ച് പകര്‍ത്തിയെടുത്ത ചിത്രം വാങ്ങാന്‍ വരികയും, കണ്ണട എടുക്കാന്‍ മറന്ന ബീരാന്‍കുട്ടിയ്ക്ക് ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ ആ ചിത്രം ഇഷ്ടപ്പെടുകയും, ഇതുപോലെയുള്ള മൂന്നെണ്ണവും ചില്ലിട്ട് വെയ്ക്കാന്‍ ഇമ്മിണി വല്യത് ഒരെണ്ണവും വേണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ സംശയം തോന്നിയ രാജു, കാണാന്‍ കൊടുത്തത് മറ്റാരുടേയോ ചിത്രമാണെന്ന് വൈകിയെങ്കിലും തിരിച്ചറിയുകയും, 'പോസറ്റീവായ' മന്ദഹാസത്തോടെ ശരിയായ ചിത്രം പ്രദര്‍ശിപ്പിയ്ക്കുകയും, മുഖം കൂടുതല്‍ കറുത്ത ബീരാന്‍കുട്ടി തിരികെ പോകുമ്പോള്‍ 'ഇബിലീസ്' എന്ന് പറഞ്ഞത് കേട്ട് രാജു, ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോയ്ക്ക് കാത്തുനിന്ന കോളേജ് കുമാരികളുടെ മുമ്പില്‍ 'നെഗറ്റീവാവുകയും' ചെയ്തു.

പതിവുപ്പോലെ ഒരു ദിവസ്സം രാജു മേശപ്പുറത്തെ കാല്‍ ഇഞ്ച് കനമുള്ള ഗ്ലാസ്സ് തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി, അതിനടിയിലുള്ള ഓരോ ചിത്രങ്ങളിലും നോക്കി, ചാരുതയാര്‍ന്ന ആ ചിത്രങ്ങളെടുത്ത തന്റെ പാടവത്തില്‍ അഭിമാനം കൊണ്ടിരുന്ന സമയത്താണ് നാണിയമ്മ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. നിസ്സാരക്കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് നാട്ടുകാരോട് ശണ്ഠകൂടുന്ന, മൂക്കിന്റെ തുമ്പത്ത് ശുണ്ഠിയുള്ള, ചന്തയില്‍ ഉണക്കമീന്‍ കച്ചവടം നടത്തുന്ന നാണിയമ്മ, മകള്‍ കല്ല്യാണിയുടെ കല്ല്യാണം സ്വല്പം ആഡംബരം ആക്കാന്‍ തീരുമാനിയ്ക്കുകയും, വീഡിയോയും ഫോട്ടോയും 'ദൃശ്യ'യെ ഏല്പിയ്ക്കുകയും, കൃത്യം മുപ്പത് ദിവസ്സത്തിനു ശേഷം സ്വഭവനത്തില്‍ കാലത്ത് പത്തിനും പത്തരയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള ശുഭ മുഹൂര്‍ത്തത്തിലുള്ള മംഗള കര്‍മ്മത്തിന് കുടുംബസമേതം കാലേക്കൂട്ടി വരാന്‍ ക്ഷണിയ്ക്കുകയും, ആ ക്ഷണം നാരായണന്‍ 'അഡ്വാന്‍സ്'ന്റെ കൂടെ ആ ക്ഷണത്തില്‍ സ്വീകരിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.

കല്ല്യാണ ദിവസ്സം വീഡിയോഗ്രാഫര്‍ നാരായണനും, അത്ര 'ലൈറ്റ്' അല്ലാത്ത ലൈറ്റ്ബോയ് ബാബുവും, നിശ്ചലന്‍ രാജുവും നേരത്തേ വന്നെത്തുകയും, രാജു വീട്ടിലും പറമ്പിലും വീട്ടുമുറ്റത്ത് കെട്ടിയുയര്‍ത്തിയിരുന്ന തോരാപന്തലിലും ഓടിനടക്കുകയും, ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് 'ലൊക്കേഷന്‍... ലൊക്കേഷന്‍...' എന്ന് വിളിച്ചുപറയുകയും ഒടുവില്‍ മണ്ഡപത്തിനരുകിലായി സ്ഥാനം പിടിയ്ക്കുകയും, കുറച്ച് കളഭം എടുത്ത് നെറ്റിയില്‍ തേയ്ക്കുകയും, താലത്തിലിരിയ്ക്കുന്ന ചെറുനാരങ്ങകള്‍ ഓരോ പോക്കറ്റിലിടുകയും വേറൊരെണ്ണമെടുത്ത് തിരുമ്മി മണപ്പിയ്ക്കുകയും, കിതപ്പു മാറ്റുകയും ചെയ്തു.

ചുവരില്‍ തൂക്കിയ പൂര്‍വ്വപിതാക്കളുടെ ചിത്രങ്ങളില്‍ തുടങ്ങി തുണിക്കടയുടെ പരസ്യ കലണ്ടറുകളിലെ സിനിമാനടിമാരെ കവര്‍ന്ന് മൂവര്‍ സംഘം പ്രതിശ്രുതവധുവിനെ അണിയിച്ചൊരുക്കുന്ന മുറിയിലേയ്ക്ക് തള്ളിക്കയറി പലവട്ടം 'ടേക്കുകള്‍' നടത്തി. കുങ്കുമം മുതല്‍ കണ്‍മഷി വരെ 'ക്ലോസ്സപ്പ്' ചെയ്തു; കൂട്ടത്തില്‍ വധുവിനേയും ചുറ്റുമുള്ള ലലനാമണികളേയും.

'കുട്ടിയ്ക്ക് സിനിമേല് നല്ല ഭാവീണ്ട് ' എന്നുള്ള പ്രശംസയെറിഞ്ഞ് കൂട്ടത്തിലൊരു കണ്‍മണിയെ രാജു 'സൂം' ചെയ്ത് നിശ്ചലമാക്കുന്നതിനിടയിലാണ് വരനും കൂട്ടരും വന്നെത്തിയെന്ന വാര്‍ത്ത കേട്ടത്. ആ വാര്‍ത്ത കേട്ട് പന്തലിലേയ്ക്ക് കുതിയ്ക്കാനൊരുങ്ങിയ മൂവരും, വധുവിന്റെ ചേച്ചിയുടെ 'വീഡിയോവിനുള്ള പണം പെണ്‍വീട്ടുകാരാണ് കൊടുക്കുന്നതെന്നും തിരക്കടിയ്ക്കേണ്ട' എന്നുമുള്ള സൂചന മൂലം തുടര്‍ന്ന് അവിടേയ്ക്ക് 'സ്ലോമോഷനി'ലാണ് നീങ്ങിയത്.

പ്രതിശ്രുതവരനേയും സംഘത്തേയും പകര്‍ത്താന്‍ കാത്തു നിന്ന നാരായണന്റെ തോളിലേന്തിയ ക്യാമറയ്ക്കു മുമ്പിലൂടെ വെള്ളിവെളിച്ചത്തില്‍ കുളിച്ച്, കിണുകിണുങ്ങി, കുണുങ്ങി കുണുങ്ങി പല പട്ടുസാരികളും, പട്ടുപാവാടകളും ചുരിദാര്‍ കനവുകളും കടന്നു പോയി. തുടര്‍ന്നു വന്ന ഒരു കാരണവര്‍ ക്യാമറയെ കണ്ടതും ഇടത്തേ തോളില്‍ കിടന്ന മേല്‍മുണ്ടെടുത്ത് വിയര്‍ത്ത മുഖം തുടച്ച് വലത്തേ തോളിലിടുകയും, കുപ്പായകീശയില്‍ നിന്നും കണ്ണടയെടുത്ത് വച്ച് നാരായണനെ നോക്കി ചിരിയ്ക്കുകയും, ക്യാമറ കടന്നപ്പോള്‍ കണ്ണട മടക്കി കീശയിലിടുകയും ചെയ്തു. പിന്നാലെ വാലു പോലെ വന്ന വല്ല്യമ്മ ക്യാമറയെ കണ്ട് നാണം വന്ന് മറയന്വേഷിച്ചു. ഒടുവില്‍ വന്ന, അത്യാവശ്യം പെട്ടയും ആവശ്യത്തിലധികം പട്ടയുടെ മണവുമുള്ള കൊമ്പന്‍മീശക്കാരന്‍, ക്യാമറയെ അവഗണിച്ച്, ചുവന്ന ഉണ്ടക്കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് വീടിന്റെ വീതിയും ഉയരവും അളക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍, 'പുരനിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നവര്‍ ഇനിയാരെങ്കിലുമുണ്ടോ ഈ വീട്ടില്‍' എന്ന് അന്വേഷിയ്ക്കുകയാണെന്ന് രാജുവിന് തോന്നി.

മുഹൂര്‍ത്തത്തിന് ഇനിയും സമയമുണ്ടെന്നറിഞ്ഞ രാജു ആ വിലപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങള്‍ പാഴാക്കരുതെന്ന് തീരുമാനിയ്ക്കുകയും അതനുസരിച്ച് പ്രതിശ്രുത വധുവരന്മാരെ സമീപിയ്ക്കുകയും 'പന്തലിന്റെ മുമ്പിലൊരു ഫോട്ടോ' എന്ന പ്രലോഭനത്തിന് മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അവര്‍ വഴിപ്പെടുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് അവിടെ നിന്നും അല്പം അകലെയുള്ള ചെന്തെങ്ങിന്റെ ചുറ്റിലേയ്ക്കും അവര്‍ നീങ്ങി. കല്ല്യാണവീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഓടിനടന്ന് അന്വേഷിച്ചിരുന്ന ഒരു കാരണവര്‍ കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്: 'കല്ല്യാണപ്പെണ്ണിനെ കാണാനില്ല!'. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു കാര്യവും ശ്രദ്ധയില്‍പെട്ടത് 'കല്ല്യാണച്ചെക്കനേയും കാണാനില്ല!'.

ചുവന്ന 'നെയില്‍ പോളീഷ്' ഇട്ട നഖം കൊണ്ട് വിനയവും ശ്രംഗാരവും കൂടികലര്‍ന്ന ചേതോവികാരങ്ങള്‍ പറമ്പിന്റെ അറ്റത്തുള്ള കശുമാവിന്റെ തടിയില്‍ ഉല്ലേഖനം ചെയ്തിരുന്ന പ്രതിശ്രുതവധുവിന്റേയും, ആ വികാരങ്ങള്‍ കത്തിപ്പടര്‍ന്ന് ശിഖരങ്ങളിലൂടെ ചുറ്റിലും പ്രസരിച്ചത് പിടിച്ചെടുത്ത 'നോക്കിയ'യെ വലത്തേ കയ്യില്‍ മുറുകെ പിടിച്ച്, ചെവിയിലമര്‍ത്തി, ആകാശത്തേയ്ക്ക് നോക്കി, 'കണ്‍ഫ്യൂഷനായി' നില്ക്കുന്ന പ്രതിശ്രുതവരന്റേയും നിശ്ചലരംഗം, മുക്കാലിയുടെ മുതുകത്തിരിയ്ക്കുന്ന കറുത്ത കൊച്ചു പെട്ടിയില്‍ പകര്‍ത്താന്‍ രാജു പാടുപെടുമ്പോഴാണ് കാരണവര്‍ അവിടേയ്ക്ക് ഓടിയെത്തിയതും പിടിച്ചുനിര്‍ത്തിയ എല്ലാ ശ്വാസങ്ങളും വിട്ടതും.

മഹൂര്‍ത്തത്തിന് അരമണിക്കൂര്‍ മുമ്പേ കറന്റ് പോയപ്പോള്‍ 'മരിച്ചു പോയോര്‍ക്ക് വീതം വെയ്ക്കാന്‍ മറന്നോ' എന്ന് ആരോ സംശയം പ്രകടിപ്പിയ്ക്കുകയും, ആ സന്ദേശം 'ലൈന്‍മാന് കൊടുക്കേണ്ടത് ലൈന്‍മാന് കൊടുത്തോ' എന്നൊരു സന്ദേഹം രാജുവില്‍ ഉടലെടുക്കുന്നതിനു കാരണമാവുകയും ചെയ്തു. മുന്‍കരുതലായി കൊണ്ടുവന്നിരുന്ന ജനറേറ്റര്‍ ബാബുവിന്റെ വലിയും, ചവിട്ടും, തൊഴിയും സഹിയ്ക്കവയ്യാതെ ചുമച്ചുതുപ്പി നിദ്രയെ വെടിയുകയും, അവന്റെ കണ്ണുകളും കയ്യിലുള്ള 'ഹാലൊജനും' പ്രകാശപൂരിതമാക്കുകയും ചെയ്തു.

മിന്നുകെട്ടിന്റെ മനോഹര ദൃശ്യമെടുക്കാന്‍ അവസാന നിമിഷത്തില്‍ രാജു മറുകണ്ടം ചാടുകയും, ഈ കാലുമാറ്റം ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത, 'വീഡിയോ ക്യാമറ'യിലേയ്ക്കുള്ള മരണവള്ളി തേടാതെത്തന്നെ കാലില്‍ ചുറ്റി രാജുവിനെ നിലംപരിചാക്കുകയും, വീണിടത്തുനിന്നും സടകുടഞ്ഞെണീറ്റ രാജു തന്റെ 'സ്റ്റില്‍സ് ക്യാമറ' കുലുക്കിനോക്കുകയും, കേട്ട പ്രത്യേക ശബ്ദത്തെ അവഗണിയ്ക്കുകയും, നാരായണന്റെ തോളിലിരിയ്ക്കുന്ന ചൈതന്യമറ്റ വീഡിയോ ക്യാമറയിലേയ്ക്ക് മരണവള്ളിയെ തിരുകിക്കയറ്റുകയും ചെയ്തുവെങ്കിലും അതിനകം താലികെട്ട് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

താലികെട്ടിന്റെ സ്റ്റില്‍സും വീഡിയോവും ഇല്ലാതെ 'ദൃശ്യ'യിലേയ്ക്ക് മടങ്ങിയാല്‍ തന്റെ ജോലി അദൃശ്യമാകും എന്നറിയാമായിരുന്ന രാജു പ്രശ്നപരിഹാരത്തിനുള്ള ഏക പോംവഴി കണ്ടെത്തുകയും, ബഹുഭാഷകളില്‍ ഏകകണ്ഠമായി എല്ലാവരോടും അതുറക്കെ പ്രഖ്യാപിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു:

"ആരെങ്കിലും ആ താലിയൊന്ന് അഴിയ്ക്കൂ...
പ്ലീസ്... ഇപ്പൊ കെട്ടാം.
ലാസ്റ്റ് ടേക്ക്.
ലൈറ്റ്സ് ... ക്യാമറ... ആക്ഷന്‍... "

'(പൊന്നു) മോനേ...' എന്നു തുടങ്ങുന്ന ഒരു വാചകം നാണിയമ്മയുടെ നാവിന്‍ തുമ്പില്‍ കലിതുള്ളി പുറത്തു ചാടാന്‍ തുടങ്ങിയെങ്കിലും സ്ഥലകാല ബോധം വീണ്ടെടുത്ത നാണിയമ്മ, ഇതു ചന്തയല്ല സ്വഭവനമാണെന്നും, കച്ചവടമല്ല കല്ല്യാണമാണെന്നും തിരിച്ചറിയുകയും പ്രഹരശേഷി മുഴുവന്‍ ഇരുകണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് ആവാഹിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. തൃക്കണ്ണു പോലെയുള്ള വലിയ ചുവന്ന പൊട്ടിനു താഴെ ഇരുവശങ്ങളിലുമുള്ള അഗ്നിഗോളങ്ങളില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനായി തന്റെ ക്യാമറയ്ക്കു പിന്നില്‍ ഒളിച്ച രാജു മൃദുവായി ശാന്തിമന്ത്രമോതി:

"സ്മൈല്‍ പ്ലീസ്..."



(ഈ കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും തികച്ചും സാങ്കല്പികം.)

സ്വാഗതം!

സ്വാഗതം!
അതായിരുന്നു എനിയ്ക് പറയുവാനുണ്ടായിരുന്നത്.

പണ്ട് പണ്ടൊരു തിരുമനസ്സ് ഒരു ഗ്രാമത്തിലൂടെ പല്ലക്കിലെഴുന്നെള്ളുമ്പോള്‍ എതിരെ വന്ന മറകുട ചൂടിയൊരു നമ്രമുഖി ദര്‍ശനം നല്‍കുകയും, ദര്‍ശനമാത്രയില്‍ തമ്പുരാന്‍ അനുരാഗവിവശനാകുകയും, കൊട്ടാരത്തിലെത്തിയശേഷം ചിന്താവിഷ്ഠനാവുകയും, പള്ളിയുറക്കത്തിന് ഭംഗം വന്നപ്പോള്‍ 'കുട കണ്ട കരയെവിടെ' എന്ന് അന്വേക്ഷിയ്ക്കാന്‍ ആജ്ഞാപിയ്ക്കുകയും, തത്ഫലമായ് ആ ഗ്രാമത്തിന് 'കുടകണ്ടകര' എന്ന് നാമകരണം നടക്കുകയും, കാലമേറെ ചെന്നപ്പോള്‍ ആ നാമം ലോപിയ്ക്കുകയും ചെയ്തത്രെ. ആ ഗ്രാമത്തില്‍ കര്‍ത്താവിന്റെ മണവാട്ടികള്‍ നടത്തുന്ന പാഠശാലയില്‍ അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിയ്ക്കുമ്പോഴാണ് എനിയ്ക്കു് സ്വാഗതപ്രസംഗം എഴുതി പ്രസംഗിയ്ക്കാനുള്ള സുവര്‍ണ്ണാവസരം കിട്ടിയത്.

ഒന്നാമത്തെ ബഞ്ചില്‍ ഒന്നാമനായി കുടികിടപ്പുള്ളതുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, 'സിസ്റ്റര്‍ സില്‍വര്‍ ലൈന്‍' സ്കൂള്‍ വാര്‍ഷികത്തിന് സ്വാഗതപ്രസംഗം എഴുതി പ്രസംഗിയ്ക്കുന്ന കൃത്യം ഓഫീസ്സില്‍ വെച്ച് എന്നെ ഏല്പിച്ചു. ഒരാഴ്ചത്തെ സമയം മാത്രമെയുള്ളു പ്രസംഗം എഴുതി, സിസ്റ്റര്‍ക്ക് കൊടുത്ത്, സിസ്റ്റര്‍ തിരുത്തി തന്നത് ഞാന്‍ വീണ്ടും തിരുത്തി, എന്റെ മനസ്സില്‍ തിരുകുവാന്‍.

ജീവിതത്തിലാദ്യമായ് നിറഞ്ഞ സദസ്സിനുമുന്നില്‍ കാല്‍മുട്ടടിയ്ക്കാന്‍ കിട്ടിയ അവസരമായതുകൊണ്ട് വളരെ ശ്രദ്ധാപൂര്‍വം ഒരു IAS ട്രെയിനിയെപ്പോലെയാണ് ഞാന്‍ എഴുതി തുടങ്ങിയത്. ആദ്യമായ് ഒരു ഡ്രാഫ്റ്റ് കോപ്പി എഴുതാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ആദ്യത്തെ വാചകം എഴുതി തുടങ്ങി. 'ബഹുമാന്യനായ...'. ഇത്രയുമായപ്പോഴേയ്ക്കും ഒരു സംശയം ഉടലെടുത്തു. 'ബഹുമാന്യ' എന്നുച്ചരിച്ചതിനുശേക്ഷം ദീര്‍ഘശ്വാസം എടുക്കേണ്ടിവരുകയും തുടര്‍ന്ന് പ്രസംഗിയ്ക്കേണ്ടി വരുകയും ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍?
രണ്ടു കാലില്‍ നടക്കുന്നവരെ അങ്ങിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത് ശരിയല്ല എന്ന് തോന്നുകയും, പക്ഷെ ആദ്യമായെഴുതിയ വാക്കായതുകൊണ്ട് അതിനെ ഉപേക്ഷിയ്ക്കാന്‍ മടി തോന്നുകയും ചെയ്കയാല്‍ ഇക്കാര്യം പിന്നെ തീരുമാനിയ്ക്കാം എന്നുള്ള ചിന്തയില്‍ അവിടെ "അതു വേണോ?" എന്ന് എഴുതി ചേര്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. സ്റ്റണ്ട് രംഗങ്ങളില്‍ നായകനു പകരം ഡ്യൂപ്പിടുന്നതു പോലെ, മറ്റൊരു വാക്കെഴുതി തുടങ്ങി 'ബഹുമാനപ്പെട്ട...'. വാടി തുടങ്ങിയ ഒരു സൂര്യകാന്തി പൂ ഉടനെ മനസ്സില്‍ തെളിയുകയും, "ഇതും വേണൊ?" എന്ന് അവിടെ എഴുതി ചേര്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത്രയുമായപ്പോഴേയ്ക്കും എഴുത്ത് അത്ര സുഖമുള്ള ജോലിയല്ലെന്ന് ബോദ്ധ്യം വരികയും, ബാക്കിയുള്ളതെല്ലാം പിന്നെ ഒരിയ്ക്കലേയ്ക്കായി മാറ്റി വയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.

മഴക്കാലം തുടങ്ങുന്നതിന്ന് മുമ്പ്, പഞ്ചായത്ത് റോഡ് തിരക്കിട്ട് ടാറിംഗ് ചെയ്യുന്നതുപോലെ, എന്തൊക്കെയൊ ഒരുവിധം എഴുതി നിധികുംബം പോലെ സിസ്റ്ററെ ഏല്പിച്ചു. കാര്യമായ മാറ്റങ്ങളോടെ തിരികെ കിട്ടിയ ഫൈനല്‍ കോപ്പി അതിലുള്ളതും അപ്പുറവും ഇരുന്നും, കിടന്നും, നടന്നും, ഓടിയും മനഃപ്പാഠമാക്കി. ജീവനുള്ളതുപോലെ വേണം പ്രസംഗിയ്കാന്‍. അതു കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ കോരിത്തരിയ്കണം. ആ കോരിത്തരിപ്പ് വിറയലായ് എനിയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

അങ്ങിനെ സുപ്രധാന ദിനം വന്നു ചേര്‍ന്നു. 'സോഫ്റ്റ്വെയര്‍' കമ്പനിയുടെ പുതിയ ഉല്പന്നത്തിന്റെ അവതരണത്തിനിടയ്ക്ക് പ്രദര്‍ശന കംപ്യൂട്ടറിന് താളപ്പിഴകള്‍ വന്നാല്‍ ബദല്‍ കംപ്യൂട്ടറിലേയ്ക്ക് എടുത്ത് ചാടി അവതരണം അഭംഗുരം തുടരുന്നതുപോലെ, മനഃപ്പാഠമാക്കിയതെന്തെങ്കിലും മറന്നാല്‍ ഉപയോഗത്തിന്, സിസ്റ്റര്‍ തന്ന കോപ്പിയും, അത് കൈമോശം വന്നാല്‍ സ്വന്തം ഡ്രാഫ്റ്റും ഞാന്‍ കയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്നു.

ഞാനറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അണിയറയില്‍ ഇതേ സമയം കാര്യമായ സംഭവങ്ങള്‍ നടന്നിരുന്നു. സ്വാഗതമോതാന്‍ ആകാംഷഭരിതനായ് നില്ക്കുന്ന എന്റെ മുന്‍പിലേയ്ക്ക് ഒരു വെള്ളിടിയായ് സിസ്റ്റര്‍ സില്‍വര്‍ ലൈന്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. എന്നോട് പതുക്കെപ്പറഞ്ഞു: "സ്വാഗതപ്രസംഗം പറയുന്നത് അനിലാണ്. ഞാന്‍ തന്ന പേപ്പര്‍ അവന് കൊടുക്കണം. അവന്‍ നോക്കി വായിച്ചുകൊള്ളും." പിന്നീടാണ് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞതെങ്കിലും, അണിയറയിലെ കാര്യങ്ങള്‍ അവസാന നിമിഷത്തില്‍ ഒരു വഴിതിരിവില്‍ എത്തി വളഞ്ഞു പോയിരുന്നു.

സ്ഥലത്തെ പ്രധാന പയ്യന്‍സ് സ്ക്കൂള്‍ വാര്‍ഷികത്തിനോടൊപ്പമുള്ള സമ്മാന ദാനത്തിനായ് കാര്യമായ സംഭാവന നല്‍കിയിരുന്നു. പയ്യന്‍സിനെ പ്രസാദിപ്പിയ്കാന്‍, പയ്യന്‍സ്സിന്റെ പയ്യനായ അനിലിന് വേദിയില്‍ തിളങ്ങാന്‍ അവസരം നല്‍കുകയായിരുന്നു അവസാനനിമിഷത്തില്‍. സ്റ്റേഡിയത്തിലേയ്ക് പോകാനിരുന്ന ഓപ്പണിംഗ് ബാറ്റ്സ്മാനോട് "പോയി ഗ്യാലറിയിലിരുന്ന് കളി കാണെടാ മോനെ..." എന്ന് പറയുന്നതുപ്പോലെ എനിയ്ക്ക് തോന്നി.

ദത്തെടുക്കലിന്റെ നിയമനടപടികള്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ ശേഷം കുഞ്ഞിനെ കൈമാറുന്ന അമ്മയുടെ ഹൃദയവേദനയോടെ ഞാന്‍ പേപ്പറുകളെല്ലാം അനിലിന് കൈമാറുകയും, ആനന്ദഭരിതന്‍ അനില്‍ കടലാസ്സുകള്‍ മുഴുവന്‍ കയ്യടക്കി പുഞ്ചിരി പൊഴിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.

ജീവിതത്തില്‍ ഏറിയ പങ്കും ചുമടെടുത്ത തൊഴിലാളിയെപ്പോലെ ഞാന്‍ സ്കൂള്‍ ഗ്രൗണ്ടിന്റെ ഒരു മൂലയില്‍ ഒതുങ്ങി നിന്നു. "ആദ്യമായ് സ്വാഗതം" എന്ന് മൈക്കിലൂടെ കേട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കി. എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ മൂന്ന്പേര്‍ കുറച്ചകലെയായ് സേമിയാ ഐസ്ക്രീം ആരവത്തോടെ ആസ്വദിയ്ക്കുന്നു. ഞാനവിടേയ്ക്ക് ചെന്നു. അനില്‍ സ്റ്റേജിലേയ്ക് വന്നപ്പോള്‍ "ഞാനാ സ്വാഗതപ്രസംഗം എഴുതിയെ" എന്ന് മൂവരോടും അഭിമാനപ്പൂര്‍വം പറഞ്ഞു. അവരുടെ ചെറുതായ്പ്പോകുന്ന കണ്ണുകളിലേയ്ക് നോക്കി ഞാന്‍ വിണ്ടും പറഞ്ഞു "അതേഷ്ടാ, ഞാന്‍ തന്ന്യാ".

കുഴലപ്പം പോലെ ചുരുട്ടികൊണ്ടുവന്ന കടലാസ്സുകള്‍ വലിച്ചു നിവര്‍ത്തി ആര്‍ത്തിയോടെ അനില്‍ വായിച്ചു തുടങ്ങി. "ബഹുമാന്യ നായ...അതു വേണോ?... ബഹുമാന പെട്ട... ഇതും വേണൊ?...".

ഇത്രയും ആയപ്പോഴേയ്ക്കും വിശിഷ്ഠാതിഥികള്‍ പരസ്പരം നോക്കുന്നതും, എവിടെ നിന്നോ പറന്നിറങ്ങിയ പരുന്തിനേപ്പോലെ സിസ്റ്റര്‍ അനിലിനെ റാഞ്ചിമറയുന്നതും, എന്തിനും ഏതിനും ആഹ്ലാദിയ്ക്കുന്ന മുന്‍നിരയിലെ തറടിക്കറ്റിലിരിയ്ക്കുന്ന ഒന്നും രണ്ടും ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികള്‍ നിര്‍ത്താതെ കയ്യടിയ്ക്കുന്നതും, 'ഹെഡ്മിസ്ട്രസ്സ് ഹല്ലേലൂയ' സര്‍വര്‍ക്കും സമാധാനവുമായ് സ്റ്റേജിലേയ്ക് വരുന്നതും, കയ്യടി പവര്‍ കട്ടായതുപോലെ പെട്ടെന്ന് നിന്നതും എല്ലാം ഒരു മിന്നായം പോലെ എന്റെ മുന്‍പില്‍ മിന്നിമറഞ്ഞു.

'ഇതായിരുന്നൊ നിന്റെ സ്വാഗതപ്രസംഗം' എന്ന മട്ടില്‍ കൂട്ടുകാര്‍ മൂവരും എന്നെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എവിടെയായിരുന്നെന്ന് സത്യത്തില്‍ എനിയ്ക്ക് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.